მთის ტყეებში მოყვანილი საუცხოო ჩაი
ჩინეთის ძინგმაის მთაზე ადგილობრივი მეჩაიეები მტკიცედ იცავენ უძველეს სამეურნეო მეთოდებს, უგულებელყოფენ თანამედროვე ტექნოლოგიებს და აწარმოებენ უმაღლესი ხარისხის ჩაის, რომელიც სულ უფრო მეტ პოპულარობას იძენს.
მთის ტყეებში მოყვანილი საუცხოო ჩაი
ჩინეთის ძინგმაის მთაზე ადგილობრივი მეჩაიეები მტკიცედ იცავენ უძველეს სამეურნეო მეთოდებს, უგულებელყოფენ თანამედროვე ტექნოლოგიებს და აწარმოებენ უმაღლესი ხარისხის ჩაის, რომელიც სულ უფრო მეტ პოპულარობას იძენს.
-
-
-
ბმული კოპირებულია
ძინგმაის მთის ტყეში ირიჟრაჟა და უძველეს ჩაის ხეს თბილი შუქი მოეფინა.
1,2 მეტრი დიამეტრის ტანისა და ვეებერთელა ფოთლოვანი ვარჯის მქონე ხეს შთამბეჭდავი იერი ჰქონდა და არაფრით ჰგავდა ჩაის პატარა ბუჩქებს, რომლებიც ჩინეთის კომერციულ მეურნეობებში ხშირად მჭიდრო რიგებადაა ჩამწკრივებული. ეს ხე, იუნნანის პროვინციის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, სრულიად განსხვავებული იყო.
დაქორწინებული წყვილი, 41 წლის აი ჟუნგი და 36 წლის ქე ლანფანგი, თავიანთ ხანდაზმულ მშობლებთან ერთად, ამ ხის წინ შეიკრიბნენ. ისინი ლოცვას პულანგების – ამ რეგიონის მკვიდრი ხალხის ენაზე წარმოთქვამდნენ. აქ ჩაის ხუთი ტყეა. ერთობლივად ეს ტყეები ჩვენი პლანეტის ყველაზე დიდ და უძველეს ჩაის პლანტაციას წარმოადგენენ. გამოუცდელი თვალისთვის ეს შეიძლება ტყის ერთი რიგითი ხე ყოფილიყო, მაგრამ ამ ოჯახისთვის ის იყო ცოცხალი სალოცავის გული. ოჯახი „ჩაის სულის ხის“ წინაშე ლოცულობდა და წინაპარს, ფა აილენგს, დღეს უკვე ღვთაებას, ნაყოფიერ მოსავალს შესთხოვდა. „ეს ხე ათასი წლისაა“, – თქვა აიმ სიამაყით და ხელი ხის ვეებერთელა ტანისკენ გაიშვირა. მაგრამ უკანასკნელ წლებში აის რწმენა არაერთხელ დადგა გამოცდის წინაშე. მაშინ როდესაც რეგიონის ძლიერ სპეციალიზებული ჩაი ფართო ყურადღებას იპყრობს და შთამბეჭდავ ფასებს აღწევს, ბუნების უფრო და უფრო არაპროგნოზირებადი ძალები წინააღმდეგობას ქმნიან.
წყლის შემდეგ ჩაი მსოფლიოს ყველაზე პოპულარული სასმელია. ადამიანები მთელ მსოფლიოში ყოველ წელს დაახლოებით 170 მილიარდ ლიტრ ჩაის სვამენ – მწვანეს, შავსა თუ ულუნგს. ამ სასმლის მრავალფეროვნებას წარმოების ტექნიკა განაპირობებს, მაგრამ ყველას ერთი საწყისი ინგრედიენტი აქვს: ჩინური კამელია (Camellia sinensis). ამ სახეობამ მთელი მსოფლიო მოიარა, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ბრიტანელმა კოლონიალისტებმა ის XIX საუკუნის დასაწყისში ინდოეთში ჩაიტანეს და ჩინეთის მონოპოლია დაასრულეს.
და მაინც, ჩაის ერთი კონკრეტული ნაირსახეობა მხოლოდ ძინგმაის მთას უკავშირდება. ითვლება, რომ ათასწლეულზე მეტია, რაც პულანგები და კიდევ ერთი მკვიდრი ჯგუფი, ტაი, უვლიან ჩინური კამელიის ძველთაძველ კორომებს. ესაა Camellia sinensis-ის სახესხვაობა assamica, რომლისგანაც შავი ჩაი, მათ შორის, მუქი, არომატული ფუერი მზადდება. ჩაის მცოდნეები ფუერს „სასმელ ოქროს“ უწოდებენ ნაწილობრივ იმიტომ, რომ მის ფერმენტაციას მინიმუმ 10 წელი სჭირდება. ეს მას უფრო ძლიერ არომატს ანიჭებს და ღირებულებასაც უზრდის. ჩინეთის მზარდ მაღალშემოსავლიან კლასში ამ სასმელს კარგ ღვინოსაც კი ადარებენ მისი თხილისებრი, მიწისებრი და ოდნავ მწარე გემოთი. დაძველებასთან ერთად ეს ჩაი უფრო რბილი, დახვეწილი – და საკოლექციო – ხდება.
აი და მისი ოჯახი ფლობენ ნაკვეთს 4000 ძირი ჩაის ხით, თუმცა მათ წლების განმავლობაში უჭირდათ მოგების მიღება. შემდეგ, 2015 წელს, გადაწყვიტეს ეთანამშრომლათ ერთ-ერთ მაღალი კლასის ბრენდთან, რომელიც ძვირადღირებულ ფუერს ყიდის. დღეს მათ კოლმეურნეობა აქვთ, სადაც ადგილობრივი მოსახლეობაა დასაქმებული და 37 ოჯახის ჩაის ამუშავებენ. ყოველწლიურად დაახლოებით ერთ ტონა ჩაის აწარმოებენ. ფუერს მრგვალ ფილებად წნეხენ, აძველებენ, ფუთავენ და ყიდიან; თითო 357-გრამიან ფილას 330 დოლარად. დღეს ძინგმაიში საშუალო შემოსავალი გაცილებით მაღალია, ვიდრე ოციოდე წლის წინ იყო. აისა და ქეს სამეწარმეო წარმატებამ მათ ჯამში წელიწადში დაახლოებით 40 000 დოლარის შემოსავალი მოუტანა. ეს მახლობელ ქალაქ ხუმინში მცხოვრები ოჯახის საშუალო შემოსავალზე მეტია.
ორი წლის წინ UNESCO-მ ძინგმაის მთას მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი მიანიჭა. ალბათ, დამთხვევა არაა, რომ ძინგმაის ჩაის ფასი დაახლოებით ათი წლის წინა პერიოდიდან გაორმაგდა, მას შემდეგ, რაც ძეგლის სტატუსის მიღებაზე დაიწყო ლაპარაკი.
რეგიონის 6000 მოსახლე 1580 ჰექტარზე გადაჭიმულ მილიონზე მეტ ხეს ბუნებრივი მეთოდებით უვლის, მაგრამ მათ მდგრად მოდელს კლიმატის ცვლილება უქმნის საფრთხეს. 2024 წლის გაზაფხულზე რეგიონი უკანასკნელი 60 წლის განმავლობაში ყველაზე მკაცრ გვალვას ებრძოდა, ხოლო უჩვეულოდ თბილმა ზამთარმა ძინგმაის მწვერვალზე ჭიების შემოსევაც კი გამოიწვია, ზუსტად იქ, სადაც აის ოჯახი ლოცულობდა. ამან ეს ძვირფასი ჩაის ფოთლები სწორედ მოსავლის აღებამდე ჩააგდო საფრთხეში.
პულანგის კულტურაში ჩაის სული რეალურ ადამიანს ეფუძნება. ზეპირი გადმოცემის მიხედვით, X საუკუნეში ფა აილენგმა თავისი ხალხი ძინგმაიში დაასახლა. აქ მან ველური ჩაის მცენარეების სამედიცინო თვისებები აღმოაჩინა და მათი კულტივირება დაიწყო. ფამ შთამომავლობას დაუტოვა ცოდნა, რომელსაც აისა და ქეს მსგავსი ფერმერები დღემდე იყენებენ.
„მე შემიძლია მოგცეთ ნახირი, მაგრამ ის შეიძლება დაავადდეს და მოკვდეს“, – ასე იხსენებენ ფას ნათქვამს. „შემიძლია მოგცეთ ოქრო, მაგრამ ის შეიძლება უმიზნოდ დახარჯოთ. ამიტომ მოგცემთ ჩაის ხეებს, რომლებიც თაობებს უზრუნველყოფს სიმდიდრით“.
„ძინგმაის მთა ძველი ჩაის ხესავითაა. მას აქვს უნიკალური ისტორიაც და მზარდი სასიცოცხლო მუხტიც“.
წუო ძინგი, ანხუეის უნივერსიტეტის პროფესორი
ძინგმაის მიწები შეიძლება ველურიც კი მოგეჩვენოთ მონოკულტურულ, ტერასულ ჩაის პლანტაციებთან შედარებით, რომლებიც მთელ მსოფლიოში გვხვდება. ტყის ჩარდახი კარგად იცავს აქაურ ჩაის, რომელიც ჩრდილში ხარობს. ტყის ნიადაგის ზედაპირზე გვიმრა და ბალახია მოდებული. ეს, ერთი მხრივ, ცხოველებისთვის ქმნის სახარბიელო საარსებო გარემოს, მეორე მხრივ კი – მიწას ტენის შენარჩუნებაში ეხმარება. ჩაის კორომები სტრატეგიულად არის ხეებით გამიჯნული ისე, რომ ერთი ნაკვეთიდან მეორეზე დაავადება და მავნებლები არ გავრცელდეს.
პულანგებს სწამთ, რომ ყველაფერს აქვს სული. ამიტომ ბუნება ხელშეუხებელი უნდა იყოს. ამგვარად, ტყის მოვლისას ისინი არ იყენებენ პესტიციდებსა თუ ჰერბიციდებს და არც გასხვლის მსგავს აგრესიულ პრაქტიკას მიმართავენ. ქე ბალახს ჩაის ხეებს შორის მხოლოდ წელიწადში ორჯერ კრეჭს, ისიც დანით.
ახალი კვლევები აჩვენებს, რომ ძინგმაის აგროსატყეო პრაქტიკა კვლავაც ნაყოფიერია. ძინგმაის ჩაი დღეს დაახლოებით 6,5-ჯერ უფრო ძვირია, ვიდრე ტიპური პლანტაციის ჩაი.
მიუხედავად იმისა, რომ აის ოჯახი სათაყვანებელი ჩაის ათასობით ძირს ფლობდა, მან ბავშვობა მაინც სიღარიბეში გაატარა, რადგან ამ პროდუქტზე მოთხოვნა არ იყო. XX საუკუნის მეორე ნახევარში ჩინეთი მაღალი გამოსავლიანობის მქონე ტერასულ პლანტაციებსა თუ მასობრივ წარმოებაზე კონცენტრირდა და ბებერი ხეებიდან შრომატევადი მეთოდებით ჩაის მოპოვებისთვის ადგილი აღარ დარჩა.
წყარო: UNESCO; NASA/JPL; USGS; OPENSTREETMAP
სანამ იუნნანის სხვა მთებში ჩაის მწარმოებლები უფრო ახალგაზრდა და გამოსავლიანი ხეების დარგვას უძველეს კორომთა გაკაფვის ხარჯზე ცდილობდნენ, ძინგმაი არსებულ საგანძურს იცავდა. ამას პრაქტიკული შეზღუდვებიც უწყობდა ხელს: თანამედროვე გზების გარეშე ეს ბებერი ხეები მასობრივი წარმოებისთვის არ გამოდგებოდა. მკვიდრმა თემებმა თითქმის ხელუხლებელი ტყეები შეინარჩუნეს.
ძინგმაის ბედი დაახლოებით 2000 წლისთვის შეიცვალა, როდესაც ჩინეთის მთავრობამ სოფლებში ახალი გზები და ელექტრობა გაიყვანა. მთაში ჩაის მყიდველები გამოჩნდნენ. ამას გამოწვევებიც მოჰყვა: ზოგმა ტყეების ნაწილი გაჩეხა სამშენებლო მასალის მოსაპოვებლად, ზოგმა მავნე ქიმიკატების გამოყენება და აგრესიული სხვლა დაიწყო მოგების გასაზრდელად.
დაახლოებით 2010 წლისთვის სოფლის უხუცესებმა, ჩინეთის მთავრობასთან ერთად, ამ ჩაის ტყეებისთვის მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსის მინიჭება მოითხოვეს. მთავრობამ ძინგმაის მთისკენ მიმავალ ერთადერთ გზაზე საკონტროლო პუნქტიც კი მოაწყო, რათა არამკვიდრი მცენარეებისა და ცხოველების შემოყვანა შეეზღუდათ. ქვის გზა დააგეს ასფალტის ნაცვლად, რათა ჩაის არომატი არ გაეფუჭებინათ და ოფიციალურად აკრძალეს მშენებლობა და ტყის გაჩეხა ამ ტერიტორიაზე.
წუო ძინგი, ანხუეის უნივერსიტეტის პროფესორი, ამ მხარის უნიკალური კულტურული მემკვიდრეობის დოკუმენტირებას ცდილობს. მთავრობის მიერ დაფინანსებულმა მისმა გუნდმა სანიმუშოდ ააშენა ეკომეგობრული საცხოვრებლები, რათა ეჩვენებინა, თუ როგორ შეუძლია თანამედროვე ტექნოლოგიას წყალგაყვანილობის, გათბობის სისტემებისა და ელექტროენერგიის მიწოდების გაუმჯობესება და, ამავდროულად, უძველესი არქიტექტურის შენარჩუნება. ეს მოდელი ადგილობრივებმა მალევე აიტაცეს. „ძინგმაის მთა ძველი ჩაის ხესავითაა. მას აქვს როგორც უნიკალური ისტორია, ისე ძლიერი, მზარდი სასიცოცხლო მუხტი“, – ამბობს ძინგი.
ოჯახური ლოცვის ცერემონიის შემდეგ აი და ქე მალევე შეუდგნენ გაზაფხულის მოსავლის აღებას, რასაც, ტრადიციულად, გულდასმით ასრულებენ. პულანგის, ტაისა და სხვა ჯგუფების წევრებს მსუბუქი ფეხსაცმელი ეცვათ. დიდი კალათები მხრებით ფრთხილად გადაჰქონდათ. თან მიწის ნაკვეთებს ათვალიერებდნენ და ყველაზე ნაზ ყლორტებს ეძებდნენ და კრეფდნენ. ასე ფრთხილად იმიტომ მუშაობდნენ, რომ შემთხვევით არაფერი გაესრისათ და გამშრალი ფოთლები ცხელი ჩაის დაყენების დროს ლამაზად გაშლილიყო.
როდესაც კალათა ფოთლებით გადაივსო, აი და ქე სახლში გაეშურნენ და დამუშავების მრავალსაფეხურიანი პროცესი დაიწყეს. ფოთლები ოდნავ დასაჭკნობად გამოფინეს, ქემ კი შეშის მომზადება დაიწყო ორთქლით დამუშავებისთვის, რაც მნიშვნელოვანი ნაბიჯია და ლპობას აფერხებს. აიმ ფოთლები ცხელ ვოკში ჩაყარა, ოქსიდაციის პროცესი შეაჩერა და ოთახი სასიამოვნო არომატით აავსო.
ფოთლები რომ გაგრილდა, ქემ მათი ნაზად დახვევა დაიწყო ხელით, რათა თითოეული ფოთლის უჯრედები დაზიანებულიყო და მეტი არომატი გამოეყო. შემდეგ ფოთლები ფრთხილად დააფინეს გასაშრობად და გაამზადეს დასაწნეხად, შესაფუთად და დასაძველებლად. პროცესის შედეგად ვიღებთ ახალ ფუერს, ჩაის, რომელსაც კიდევ ათი ან მეტი წელი სჭირდება სრულად დასავარგებლად.
შარშანდელი გვალვისა და მუხლუხების შემოსევისას პულანგის ჩაის მეურნეები ძინგმაის მთაზე, აილენგის მწვერვალზე ლოცულობდნენ. მსუნაგი პარაზიტების სულს სიმბოლურად საკვებიც კი შესწირეს. ზოგმა საკუთარ პლანტაციებზე მუხლუხები სათითაოდ, ხელით გააცალა ფოთლებს.
ძინგმაის წყლის ფესტივალზე ტაის თემის ქალები თეთრ თასმებს აბამენ სიმბოლურ ნივთებს – მაგალითად, ფულსა და ცვილის სანთელს – როგორც ადამიანებისა და წყლის სულს შორის კავშირის სიმბოლოს. გვალვის დროს ისინი წვიმის მოსვლისთვის ლოცულობენ.
ძინგმაის მთაზე პულანგები ახალდაკრეფილ ფოთლებს ახარისხებენ. ესაა Camellia sinensis-ის სახესხვაობა assamica, რომლითაც სხვადასხვა ტიპის შავ ჩაის ამზადებენ. ფუერის ჩაის შემთხვევაში, ფერმენტაციის დროს დახვეწილი არომატის მისაღებად ფოთლებს ხელით ახვევენ.
ძინგმაის მთის ცხრა სოფლიდან ერთ-ერთის, ვენგძის მკვიდრი პულანგი მამაკაცი ჩაის ფოთლებს გასაშრობად აწყობს. UNESCO-მ ეს და მეზობელი სოფელი, ნუოგანგი, აღიარა დასახლებებად, რომლებშიც ტრადიციული არქიტექტურა განსაკუთრებით კარგადაა შემონახული. ამ ფაქტორმა ხელი შეუწყო მთისთვის მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსის მინიჭებას.
ძინგმაის სოფელში დაორთქლილ ფოთლებს ქვის წრიული მოძრაობით წნეხენ. ასეთ მეურნეობებში ტრადიციულ მეთოდებს არჩევენ: ზუსტი კონტროლი მანქანის ძლიერი დარტყმის ნაცვლად.
სოფელ მანგხუნგში მეჩაიე ქე ლანფანგი თავისი ოჯახისთვის ჩაის აყენებს ნედლი ფუერისგან. ის პულანგების ნახშირის ტექნიკას იყენებს, რათა ცხელი წყლის დასხმამდე ფოთლებს კვამლის გემო მისცეს. კლიენტებისთვის ამას არ აკეთებს.
მას შემდეგ, რაც ფოთლებს დაწნეხენ, ამ ჩაის ფილას ქაღალდში ახვევენ და წლობით აშრობენ. ბევრი მწარმოებელი ჩაის ფერმენტირებას ათწლეულებს უთმობს.
პულანგმა მწარმოებელმა, სან ვენმა (მარცხნივ), საგანგებოდ ააშენა ჩაის საწყობი, რათა ფერმენტირების პროცესში უკეთ აკონტროლოს ტემპერატურა და ტენიანობა. ის ფუერის დასაძველებელ ჩაის აკვირდება შეგირდ ვანგ ტასიუნგთან ერთად სოფელ ვენგძიში.
ძინგმაის ჩაის ფასი მატულობს და ამ შორეულ ადგილებში მცხოვრებმა მწარმოებლებმა მომხმარებლებთან დაკავშირების ახალი გზები იპოვეს. ტაის თემის მეჩაიე აი იუნგი სოციალურ მედიას იყენებს, რათა ფუერის ჩაის გემო და არომატი საზოგადოებას გააცნოს.
პეკინის მდიდრულ სავაჭრო ცენტრში ძინგმაის მთის ჩაის ფილებს ყიდიან. უკანასკნელ რამდენიმე ათწლეულში ჩინეთის სოფლებში გზები გაიყვანეს, რის შედეგადაც უძველესი ტყიდან პროდუქტები დიდ ქალაქებამდე ჩამოაქვთ. ძინგმაის მეჩაიეებს დღეს ქვეყნის სხვა მეწარმეებისთვის კონკურენციის გაწევა შეუძლიათ.
შარშანდელი გვალვისა და მუხლუხების შემოსევისას პულანგის ჩაის მეურნეები ძინგმაის მთაზე, აილენგის მწვერვალზე ლოცულობდნენ. მსუნაგი პარაზიტების სულს სიმბოლურად საკვებიც კი შესწირეს. ზოგმა საკუთარ პლანტაციებზე მუხლუხები სათითაოდ, ხელით გააცალა ფოთლებს.
ძინგმაის წყლის ფესტივალზე ტაის თემის ქალები თეთრ თასმებს აბამენ სიმბოლურ ნივთებს – მაგალითად, ფულსა და ცვილის სანთელს – როგორც ადამიანებისა და წყლის სულს შორის კავშირის სიმბოლოს. გვალვის დროს ისინი წვიმის მოსვლისთვის ლოცულობენ.
ძინგმაის მთაზე პულანგები ახალდაკრეფილ ფოთლებს ახარისხებენ. ესაა Camellia sinensis-ის სახესხვაობა assamica, რომლითაც სხვადასხვა ტიპის შავ ჩაის ამზადებენ. ფუერის ჩაის შემთხვევაში, ფერმენტაციის დროს დახვეწილი არომატის მისაღებად ფოთლებს ხელით ახვევენ.
ძინგმაის მთის ცხრა სოფლიდან ერთ-ერთის, ვენგძის მკვიდრი პულანგი მამაკაცი ჩაის ფოთლებს გასაშრობად აწყობს. UNESCO-მ ეს და მეზობელი სოფელი, ნუოგანგი, აღიარა დასახლებებად, რომლებშიც ტრადიციული არქიტექტურა განსაკუთრებით კარგადაა შემონახული. ამ ფაქტორმა ხელი შეუწყო მთისთვის მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსის მინიჭებას.
ძინგმაის სოფელში დაორთქლილ ფოთლებს ქვის წრიული მოძრაობით წნეხენ. ასეთ მეურნეობებში ტრადიციულ მეთოდებს არჩევენ: ზუსტი კონტროლი მანქანის ძლიერი დარტყმის ნაცვლად.
სოფელ მანგხუნგში მეჩაიე ქე ლანფანგი თავისი ოჯახისთვის ჩაის აყენებს ნედლი ფუერისგან. ის პულანგების ნახშირის ტექნიკას იყენებს, რათა ცხელი წყლის დასხმამდე ფოთლებს კვამლის გემო მისცეს. კლიენტებისთვის ამას არ აკეთებს.
მას შემდეგ, რაც ფოთლებს დაწნეხენ, ამ ჩაის ფილას ქაღალდში ახვევენ და წლობით აშრობენ. ბევრი მწარმოებელი ჩაის ფერმენტირებას ათწლეულებს უთმობს.
პულანგმა მწარმოებელმა, სან ვენმა (მარცხნივ), საგანგებოდ ააშენა ჩაის საწყობი, რათა ფერმენტირების პროცესში უკეთ აკონტროლოს ტემპერატურა და ტენიანობა. ის ფუერის დასაძველებელ ჩაის აკვირდება შეგირდ ვანგ ტასიუნგთან ერთად სოფელ ვენგძიში.
ძინგმაის ჩაის ფასი მატულობს და ამ შორეულ ადგილებში მცხოვრებმა მწარმოებლებმა მომხმარებლებთან დაკავშირების ახალი გზები იპოვეს. ტაის თემის მეჩაიე აი იუნგი სოციალურ მედიას იყენებს, რათა ფუერის ჩაის გემო და არომატი საზოგადოებას გააცნოს.
პეკინის მდიდრულ სავაჭრო ცენტრში ძინგმაის მთის ჩაის ფილებს ყიდიან. უკანასკნელ რამდენიმე ათწლეულში ჩინეთის სოფლებში გზები გაიყვანეს, რის შედეგადაც უძველესი ტყიდან პროდუქტები დიდ ქალაქებამდე ჩამოაქვთ. ძინგმაის მეჩაიეებს დღეს ქვეყნის სხვა მეწარმეებისთვის კონკურენციის გაწევა შეუძლიათ.
2024 წლის მოსავალი საგრძნობლად დააზიანა გვალვამ მიუხედავად იმისა, რომ ის შრომატევადი ტექნიკით გადაარჩინეს. როდესაც ფოთლებს პარაზიტი შეესია, აი, ქე და სხვები კვირების განმავლობაში დაუღალავად, ხელით აცლიდნენ ჭიებს ყველაზე მნიშვნელოვან ხეებს. შემოსევა ტყის სხვა მონაკვეთებზე არ გავრცელდა, რამაც კიდევ ერთხელ დაადასტურა წინაპრების მიერ დარგული გამყოფი ხის რიგების ეფექტურობა.
უკანასკნელ წლებში აიმ და ქემ თავიანთი ხის სახლის პირველი სართული გაარემონტეს, რათა მყიდველები ჩაის ცერემონიებზე დაეპატიჟებინათ და ფუერის ნაზი, მთლიანი ფოთლებით დაყენებული ჩაი ფაიფურის ფინჯნებით შეეთავაზებინათ. მათი ისტორია მხოლოდ ერთ-ერთი მაგალითია იმისა, თუ როგორ წარმატებით ვითარდება ძინგმაის ჩაის ბაზარი. დღეს რეგიონის შემოსავლის 90% ჩაიდან მოდის. ახალგაზრდა თაობა ჩაის დეგუსტაციას სოციალური მედიის პირდაპირ ჩართვაში აშუქებს ციფრული მიმდევრების მზარდი აუდიტორიისთვის მთელ ჩინეთში. ვენგძისა და ნუოკანგის – UNESCO-ს მიერ არქიტექტურულ მარგალიტებად დასახელებული სოფლების – მცხოვრებლებმა ტრადიციული ხის სახლები ულამაზეს მაღაზიებად გადააქციეს. ზოგმა ჩაის შეკვრების სასაწყობე ოთახებიც ააშენა, სადაც ტემპერატურა და ტენიანობა კონტროლდება. ამით ისინი დებენ ფსონს, რომ დროთა განმავლობაში ჩაის ღირებულება გაიზრდება და ის ფასდაუდებელ ანტიკვარიატადაც კი შეიძლება გადაიქცეს. ამ პროვინციაში, სავარაუდოდ, 1917 წელს დამზადებული ერთი იშვიათი ჩაის ფილა შარშან მაისში ჰონკონგის აუქციონზე 448 057 დოლარად გაიყიდა.
ამასობაში, იმ ვარაუდით, რომ გვალვა გაგრძელდებოდა, მეჩაიეებმა ნუგეშისთვის ტრადიციულ რწმენას მიმართეს. პულანგის სოფლის უხუცესებმა ქათმის ძვლებზე მკითხაობა დაიწყეს ამინდის გასაგებად. ტაის თემის წევრები, რომლებიც განსხვავებულ რელიგიურ პრაქტიკას მისდევენ, ბუდას შესთხოვდნენ დახმარებას. ბოლოს, მაისში, ძლივს დასცხო წვიმამ და ტყის ჩარდახის ქვეშ ნიადაგი წყლით გაჟღინთა. ზაფხულის დაწყებასთან ერთად, ეს წყალდიდობაში გადაიზარდა. ძინგმაიმ ყველაფერს გაუძლო – გეგონება, რაღაც უხილავი ძალა ეხმარებოდაო.
