მიმდინარე წლის დასაწყისში ორ მეგობარ ფოტოგრაფს ახალი დამთავრებული ჰქონდათ დიდი კანიონის გადაღება, როდესაც მსჯელობა დაიწყეს, რა გადაეღოთ შემდეგი. დონ პეტიტს სურდა, კამერა მადაგასკარზე გამოეცადა და მეგობარს, ბაბაქ თაფრეშის, ტექსტური შეტყობინება გაუგზავნა იქაური სილამაზის ქება-დიდებით.

თაფრეშიც თანახმა იყო. წარმოიდგინა ცნობილი ბაობაბები სქელი ტანითა და ფილიგრანული ტოტებით, ფონად კი მუქი, ვარსკვლავებით მოჭედილი ცა. მართალია, მოგზაურობებისგან გადაღლილი იყო, მაგრამ მაინც გაემგზავრა ბოსტონიდან პარიზში, იქიდან კი მადაგასკარის დედაქალაქ ანტანანატივუში. იქ ერთი ღამით დარჩა, შემდეგ კი მანქანა იქირავა და გაეშურა შორეულ ბაობაბების სამეფოში, სადაც ეს ძველი ხეები მწკრივებად მიუყვება გრუნტის გზას.

პეტიტის მარშრუტი უფრო მარტივი იყო: მან საერთაშორისო კოსმოსური სადგურის (ISS) ერთი ოთახიდან მეორეში გადაინაცვლა იმ ფანჯრებისკენ, რომლებიც დედამიწას უყურებდა.

ISS-ზე შვიდთვიანი მისიის დროს პეტიტმა, 30-წლიანი სტაჟის მქონე ასტრონავტმა, შემოქმედებით პროექტზე იმუშავა ფოტოგრაფ და National Geographic-ის მკვლევარ თაფრეშისთან ერთად. ისინი ერთსა და იმავე ადგილს ორი რადიკალურად განსხვავებული რაკურსით იღებდნენ. ერთი ფოტოგრაფი დედამიწაზე იდგა, მეორე კი – მის თავზე, 400 კილომეტრში. ერთად მათ ოთხ კონტინენტზე 10 ფოტოსესია მოაწყვეს. შედეგად მივიღეთ ჩვენი პლანეტის ციური ჩანახატები – მომნუსხველი პეიზაჟები, რომლებიც თან დაგამიწებთ, თან კი უწონადობას გაგრძნობინებთ.

ფოტოგრაფებმა კავშირი მას შემდეგ დაამყარეს, რაც პეტიტმა პირველად იმოგზაურა ახლად აწყობილ საერთაშორისო კოსმოსურ სადგურზე. პეტიტმა, რომელიც მეექვსე კლასიდან მოყვარული ფოტოგრაფია, თავისი ციფრული კამერები სადგურზე წაიღო და იქვე იპოვა მასალა, რომლისგანაც შტატივი შეაკოწიწა – კამერის უძრავად დამაგრება ღამის ცის გადასაღებად სჭირდებოდა, რომ ვარსკვლავების შუქი არ გადღაბნილიყო. მაშინ თაფრეში ირანის ასტრონომიული ჟურნალის, Nojum-ის, რედაქტორად მუშაობდა. ფოტოგრაფია თინეიჯერობის დროს დაიწყო. ძირითადად, ღამის ცასა და იმ ბუნებრივ საოცრებებს იღებდა, რომლებიც სინათლით დაბინძურების არარსებობის პირობებში ჩანს. როდესაც პეტიტის ფოტოებმა დედამიწამდე ჩამოაღწია, თაფრეშიმ ასტრონავტს კომპლიმენტები მისწერა. მალე ისინი ონლაინმეგობრები გახდნენ. 

პროექტის მსვლელობისას ფოტოგრაფები ცდილობდნენ, ფოტოსესიები ერთსა და იმავე დროს ჰქონოდათ, რასაც ზუსტი დაგეგმვა სჭირდებოდა. მათ უნდა გაეთვალისწინებინათ ორბიტული მექანიკა. ISS-ზე მყოფი პეტიტი დედამიწას ყოველ 90 წუთში არტყამდა წრეს და მისთვის მზე გაცილებით უფრო სწრაფად ამოდიოდა და ჩადიოდა. მნიშვნელოვანი იყო, ასევე, კოსმოსური სადგურის ტრაექტორიაც. როდესაც ფოტოგრაფებმა გადასაღებ ობიექტებზე დაიწყეს ფიქრი, თაფრეშის ბევრი იდეა ჰქონდა. „ვეუბნებოდი, რომ ისლანდია მშვენიერი იქნებოდა“, – იხსენებს თაფრეში, პეტიტმა კი უპასუხა, რომ ISS არასდროს არ ხვდება ისლანდიის თავზე. პროექტზე გავლენას ახდენდა მიწიერი ფაქტორებიც. პეტიტმა ერთხელ რამდენიმე ისეთი რეგიონი შესთავაზა, რომლებიც ზემოდან ფოტოგენური ჩანს, მაგრამ ისინი კონფლიქტში მყოფი ქვეყნების საზღვრებზე იყო – ინდოეთი და პაკისტანი, ჩრდილოეთი და სამხრეთი კორეა. „იქ ვერ გავემგზავრებოდი უსაფრთხოების საკითხებიდან გამომდინარე“, – თქვა თაფრეშიმ. ამასობაში პეტიტს ეს ყველაფერი ასტრონავტის საქმიანობასთანაც უნდა შეეთავსებინა. „როდესაც სადგურზე ხარ, საკმაოდ დატვირთული გრაფიკი გაქვს“, – მითხრა პეტიტმა, რომელსაც ოთხ კოსმოსურ მისიაში თითქმის 600 დღე აქვს გატარებული. „უნდა დარწმუნდე, რომ განრიგში თავისუფალი პერიოდები გექნება და შეძლებ, გაიქცე და ფოტოები გადაიღო“.

• 
  გალერეის გახსნა
• 
  გალერეის გახსნა
• 
  გალერეის გახსნა
• 
  გალერეის გახსნა
• 
  გალერეის გახსნა
• 
  გალერეის გახსნა
• 
  გალერეის გახსნა
• 
  გალერეის გახსნა
• 
  გალერეის გახსნა
• 
  გალერეის გახსნა
• 
  გალერეის გახსნა
• 
  გალერეის გახსნა
• 
  გალერეის გახსნა
• 
  გალერეის გახსნა
• 
  გალერეის გახსნა

მინაწერის გახსნა

გააზიარეთ ფოტო

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

მინაწერის გახსნა

რამდენჯერმე ბედმა გაუღიმა. ორბიტაზე გასვლიდან ერთ კვირაში მზის სისტემის კიდიდან კომეტამ ჩამოიარა. თაფრეშიმ ეს კაშკაშა ობიექტი პუერტო-რიკოში შეამჩნია, მაგრამ პეტიტს „საუკეთესო ხედი ჰქონდა“. მას არც დედამიწის დაბურული ატმოსფერო უშლიდა ხელს და არც აბეზარი ღრუბლები. აქედან მალევე თაფრეშის სახლის თავზე ჩრდილოეთის ციალი გამოჩნდა და ფოტოგრაფებმა შეძლეს, ეს მოვლენა ერთმანეთისგან რამდენიმე საათის ინტერვალში გადაეღოთ – ეს პროექტის მსვლელობისას დროში საუკეთესო თანხვედრა იყო. როდესაც სამიზნე ობიექტი მოლივლივე, მისტიკური მწვანე ნათებებია, ორი პერსპექტივა უკეთესია, ვიდრე ერთი. „ამავე ციალს ორბიტიდან თუ შეხედავ, შეიძლება, ოვალური ფორმა შეამჩნიო“, – თქვა პეტიტმა. თითქოს ამ მოკიაფე ფენომენს ორივე მხრიდან შემოუარეს და მისი ნამდვილი ბუნება გამოააშკარავესო.

პეტიტმა აირიდა ის სირთულეები, რომლებიც მიწაზე მყოფ ფოტოგრაფებს ხვდებათ ხოლმე – მაგალითად, წვიმიანი ამინდი. სამაგიეროდ, პეტიტის კამერა ხშირად გაუმართავად მუშაობდა კოსმოსური რადიაციის მუდმივი, უხილავი ნიაღვრის გამო. შიგადაშიგ ფოტოში ეპარებოდა ასტრონავტების ნივთებიც. ერთხელ თაფრეში პეტიტის მიერ გადაღებული მალდივის კუნძულების ფოტოებს ათვალიერებდა, როდესაც წყალში დამაინტრიგებელი მწვანე ლაქა შეამჩნია. იქნებ, წყლის ყვავილობაა? „ემოციებს ვერ ვიკავებდი. შემდეგ მომდევნო კადრები ვნახე და მივხვდი, რომ ეს ლაქა სწრაფად მოძრაობდა“, – იხსენებს თაფრეში. აღმოჩნდა, რომ ეს იყო სადგურის ფანჯარაში არეკლილი ტრენაჟორი. „ეკიპაჟის ყოველი წევრი ამ ტრენაჟორზე ყოველდღე საათნახევარი ვარჯიშობს“, – თქვა პეტიტმა.

პეტიტი და თაფრეში ფიქრობენ, რომ კოსმოსური ფოტოგრაფია ადამიანებს უფრო კარგად გამოსდით. არსებობს უამრავი სატელიტი, რომელიც დედამიწას ორბიტიდან უღებს ფოტოს, მაგრამ ხშირად ისინი ბრტყელი და უფაქტუროა. პეტიტს ჩრდილისა და სინათლის გამოყენებით უფრო მდიდრული ფოტოს შექმნა შეუძლია, თანაც დედამიწის ორბიტული პორტრეტი უფრო მრავლისმეტყველია, როდესაც მის უკან ემოცია დგას. კარენ ნაიბერგმა, NASA-ს ყოფილმა ასტრონავტმა, მითხრა, რომ მოსწონდა საყვარელი ადამიანების საცხოვრებელი ადგილების კოსმოსიდან გადაღება. „ჰიუსტონის თავზე რომ ვიყავი ან, მაგალითად, ნიუ-იორკის შტატის თავზე, მაშინ როდესაც ჩემიანები იქ ისვენებდნენ, ღრმა კავშირს ვგრძნობდი მათთან – ზუსტად მათ თავზე, მხოლოდ 400 კილომეტრის მოშორებით გახლდით“, – თქვა მან. „შემდეგ ასეთი კავშირის შეგრძნება მიჩნდებოდა ჩემთვის უცნობ ადგილებში მცხოვრებ ხალხთანაც“.

20 წელზე მეტხნიანი მეგობრობის პერიოდში პეტიტი და თაფრეში ერთმანეთს მხოლოდ რამდენიმეჯერ შეხვდნენ. ძირითადად, მოკლე ტექსტური შეტყობინებებითა და ელფოსტით აქვთ კავშირი. როგორც წესი, პროფესიულ საქმიანობასა და მის დეტალებზე საუბრობენ ხოლმე ფოტოგრაფიაზე გადარეული ენთუზიასტებივით. და მაინც, ისინი არ არიან მხოლოდ ფოტოგრაფიით გატაცებული მეგობრები. როდესაც თაფრეში სიცილიაში გაქურდეს და მან აღჭურვილობის უდიდესი ნაწილი დაკარგა, პეტიტს დამთრგუნველი დეტალები არ მოუყვა – არ უნდოდა შინიდან შორს მყოფი ასტრონავტის განერვიულება. პეტიტმა უწყინრად დასცინა, პასპორტი მაინც უფრო ფრთხილად უნდა შეგენახაო. მადაგასკარის გადაღება მათი უკანასკნელი ფოტოსესია იყო, სანამ პეტიტი დედამიწას დაუბრუნდებოდა. ამ რეგიონში ხელოვნური განათება იშვიათია, ამიტომ პეტიტის კადრი დამოკიდებული იყო ციური სხეულების ჩამწკრივებაზე – სავსე მთვარის გამოჩენაზე, რომ მისი შუქის დახმარებით გადაეღო ღამის კუპრში ჩაძირული დასახლება. თაფრეში ჩირგვნარში იდგა და მოწმენდილ ცაზე ირმის ნახტომის ნათებას აკვირდებოდა. „სიურრეალისტური იყო“, – თქვა მან. საღამოს სიმშვიდეს შიგადაშიგ მხოლოდ ცხოველებისა და ჯორშებმული ურმებით ჩამავალ სოფლელთა ყრუ ხმები არღვევდა. ზემოდან დედამიწა მოკიაფე სამყაროა თხელი ატმოსფეროთი შავ წყვდიადში. ქვემოდან ის ფლორის, ფაუნისა და ადამიანების ისეთი ნაზავია, რომელიც, რამდენადაც ვიცით, სხვაგან არსად გვხვდება. შედეგად ვიღებთ ერთი ჩანაფიქრით გადაღებულ ორ ფოტოს, რომელიც დედამიწას ზუსტად ისეთს წარმოაჩენს, როგორიც არის – ესაა ერთი რიგითი პლანეტა და ჩვენი ერთადერთი სახლი.