სად არ მიგიყვანს სილამაზე. მახსოვს ის შეგრძნება, როცა ეს ადგილი პირველად დავინახე. ჩემ თვალწინ ქობულეთის ტორფნარის ულამაზესი ლანდშაფტი იშლებოდა. აქამდე მოსასვლელად რეინჯერებთან ერთად რთული გზა გავიარეთ. ველურ პირობებში სიარული ძალიან გვიჭირდა. ფეხები ჭაობში გვეფლობოდა და ყოველი ნაბიჯი ძალისხმევას მოითხოვდა. მალე ყვითელი და მოიისფრო ყვავილებით მოფენილი მწვანე მდელო გამოჩნდა. გარშემო სხვანაირი სიჩუმე სუფევდა. ჰაერიც სხვანაირად სუფთა და გამჭვირვალე იყო. მთავარი კი ფეხქვეშ ხდებოდა, იქ, სადაც ბამბასავით ფაფუკი ხავსები ცხოვრობდნენ – თითქოს ბროლის გამჭვირვალე ბადეებად იყვნენ მოქსოვილნი, გარდამავალი ფერით.
გადაღებისთვის საუკეთესო განათების შესარჩევად ტორფნარს დღის სხვადასხვა მონაკვეთში უნდა დავკვირვებოდი: გამთენიისას, დილის შუქზე და მზის ჩასვლის წინ. ველზე პირველი გასვლის შემდეგ რამდენიმე საათში ყველაფერი შეიცვალა – ნაშუადღევს მიბრუნებულს ტერიტორიის დიდი ნაწილი დამწვარი დამხვდა. ვაკვირდები ამ ფოტოს და სულ მეფიქრება: როდის დავასრულებთ ადამიანები ამდენ დაუდევრობას ბუნების მიმართ? გავიდა ორი თვე. ჭაობში დავბრუნდი. თითქმის აღარსად ჩანდა დამწვარი ადგილები. ბუნებას აღედგინა თავი. ახალი ბალახი ფარავდა ტორფნარს, ხავსებსაც დაებრუნებინათ თავისი ფერი. დამწვარი მხოლოდ შქერი და იელი დარჩა, რომლებიც გაზაფხულის მოსვლასთან ერთად თავიდან იყვავილებენ.
