ნაბიჯი ევროპისკენ

1629 წლიდან ქართლის მეფეები ირანის შაჰის ნაცვლის (ვალი) ტიტულს ატარებდნენ. ქართლის მეფეს არ აქვს სამონეტო რეგალიის უფლება, რაც ნიშნავს, რომ თბილისის ზარაფხანაში მოჭრილი მონეტები ირანულისგან მხოლოდ ზარაფხანის სახელწოდებით განსხვავდებოდა, ტიპი კი ირანული იყო. მიუხედავად ამისა, 1708 წელს ვახტანგ VI ჭრის მონეტას, რომელზეც მოთავსებულია მეფის სახელი ქართულად და ბიბლიური სიუჟეტი. „როგორც ჩანს, ის მიზანმიმართულ პროვოკაციაზე მიდის და აცხადებს საქართველოს ლტოლვას ევროპისაკენ“, – ამბობს ისტორიკოსი და ნუმიზმატი მაია პატარიძე. მეფე რეგულარულ კავშირს ამყარებს კათოლიკე მისიონერებთან და საფრანგეთის საელჩოსთან თურქეთში, რაც არ რჩება ირანის ყურადღების მიღმა. შაჰი ჰუსეინ I ვახტანგს თავისთან იბარებს და ისლამის მიღებას სთავაზობს. უარის გამო, მეფეს ისფაჰანში აკავებენ. 1712 წელს ირანში დატყვევებული ვახტანგი (ტყვეობის წლები: 1703-1724) ლუი XIV-ისგან იღებს წერილს, რომ „მეფე-მზე“ თანახმაა ქართული ელჩობა მიიღოს. საპასუხოდ, სულხან-საბა ორბელიანს დახმარების თხოვნა საფრანგეთსა და იტალიაში მიაქვს (1714 წელს ის უკვე მარსელშია). ელჩობა უშედეგოდ მთავრდება. ევროპა თავს არიდებს ირანთან ურთიერთობის გაფუჭებას.