ბოლო ასი წელია რუსეთი ცდილობს, ადამიანი არ მიაკაროს ველურ ბუნებას და ამ გზით დაიცვას ის.

რუსეთის მღელვარე XX საუკუნის ნაკლებად ცნობილი მემკვიდრეობა დაცული ტერიტორიების სიმრავლეა. მათ შორის ზოგი ისეთი შორეული და მიუდგომელია, რომ ძალიან ცოტა რუსს თუ დაუდგამს იქ ფეხი.

სანამ უკანასკნელი მეფე ნიკოლოზ II იძულებული იქნებოდა ტახტიდან გადამდგარიყო 1917 წელს, ციმბირში, ბაიკალის ტბასთან შექმნა ქვეყნის პირველი მკაცრად დაცული ნაკრძალი. ბოლშევიკმა რევოლუციონერებმა ნოკოლოზ II მალევე დახვრიტეს და იგი ვერ მოესწრო მისი წამოწყების წარმატებას: ნაკრძალის წყალობით გადარჩა სიასამური, რომელიც ბეწვის გამო იმპერატორის ოჯახში ძვირად ფასობდა და ამიტომ „რბილი ოქრო“ უწოდეს.

მინაწერის გახსნა

გააზიარეთ ფოტო

მინაწერის გახსნა

რუს ბუნების დამცველებს სურდათ რუსეთის ახალდაარსებული ნაკრძალები ადამიანებისაგან დაეცვათ და მათ პირველყოფილი ბუნების ხელუხლებელი ლაბორატორიის სახე ჰქონოდა.

დღეს, უამრავი გარემოსდაცვითი ბრძოლის შემდეგ, რუსეთს 70,3 მილიონი ჰექტარი ფედერალურად დაცული ტერიტორია აქვს. მათ შორის 34,6 მილიონი ჰექტარი მოდის 105 ნაკრძალზე, რომელიც აკმაყოფილებს ბუნების დაცვის საერთაშორისო კავშირის (IUCN) უმაღლეს სტანდარტს – Ia კატეგორიას – „სადაც ადამიანის სტუმრობა, სარგებლობა და ზემოქმედება მკაცრად კონტროლდება და შეზღუდულია“. არც ერთ სხვა ქვეყანაში არ არის ასე მკაცრად დაცული მიწა.

სერგეი გორშკოვი თითქმის ოცი წელია იღებს ამ ველურ ბუნებას და აღბეჭდავს იშვიათ ვულკანურ ამოფრქვევებს, შეხვედრებს ადამიანს შეუჩვეველ ცხოველებთან თუ არქტიკული სანაოსნო გზების სეზონურ ლღობას. მისი ნამუშევარი გვახსენებს, თუ რა მშვენიერ შედეგს ვაღწევთ, როდესაც ბუნებას არ ვაწუხებთ.