მონაცემთა შენახვის მომავალი... დნმ-ია? 

ყოველდღიურად მსოფლიოში წარმოუდგენელი რაოდენობის მონაცემი იქმნება: დაახლოებით 400 მილიარდი გიგაბაიტი.

მონაცემების უმეტესობა „ღრუბელში” ინახება, რაც ლამაზი სიტყვაა კონდიცირებულ საწყობებში განლაგებული მილიონობით კომპიუტერული სერვერისგან შემდგარი ქსელის აღსანიშნავად. სერვერებში ჩვენს მონაცემებს მაგნიტური ლენტის კასეტებზე ინახავენ. „ღრუბელი” უზარმაზარ სივრცეს თუ ენერგიას მოითხოვს და მძიმე შედეგები მოაქვს გარემოსთვის, მაგნიტური ლენტები კი დროთა განმავლობაში ძველდება, საჭიროებს კოპირებას და ხშირ განახლებას.

აი, აქ ჩნდება სცენაზე დნმ, პაწაწინა მოლეკულა, რომელიც ჩვენს გენეტიკურ ინფორმაციას ინახავს. მეცნიერებმა მონაცემთა შენახვის მზარდი მოთხოვნების დასაკმაყოფილებლად შეიმუშავეს მისი იმიტირების მეთოდი. ბინარული კოდი (ერთები და ნულები) იმ ქიმიურ ფუძეებად ითარგმნება, რომლებიც ჩვენს გენეტიკურ კოდს ქმნიან. ეს ინოვაციური გადაწყვეტა თითქმის არ იკავებს ადგილს და შეუძლია ათასწლეულების განმავლობაში შეინახოს ინფორმაცია.

დღეს ციფრულ მონაცემთა მილიონობით გიგაბაიტის შესანახად საწყობებია საჭირო. რას იტყვით, ამ სინჯარაში რომ ჩაატიოთ?

მთლიანად ჩაანაცვლებს თუ არა ის „ღრუბელს”? ჯერ არა. დღესდღეობით, ეს ტექნოლოგია მხოლოდ ისეთი მონაცემების შესანახად ვითარდება, რომლებზეც ხშირი წვდომა არ გვჭირდება (მაგალითად, სამედიცინო ჩანაწერების ან ბიბლიოთეკის არქივების). თუმცა, ხარჯები თუ დამუშავების დრო მცირდება და ექსპერტები ტექნოლოგიის გაფართოებაზე მუშაობენ. მოსალოდნელია, რომ მომდევნო ათწლეულში ეს რევოლუცია აჩქარდება და მთლიანად შეცვლის ჩვენს წარმოდგენას მონაცემთა შენახვაზე.